Η προσευχή για τους πονεμένους συνανθρώπους μας είναι μια πνευματική στάση/La prière pour ceux qui souffrent est une attitude spirituelle

 

Η προσευχή για τους  πονεμένους συνανθρώπους μας είναι μια πνευματική στάση. Η στάση αυτή δεν είναι αδράνεια, αλλά η μέγιστη δυνατή ενέργεια αγάπης. Κατά τον Άγιο Σιλουανό τον Αθωνίτη, η προσευχή για τον κόσμο που υποφέρει είναι μια θυσιαστική πράξη, μια συμμετοχή στον πόνο του άλλου: «Το να προσεύχεσαι για τους ανθρώπους σημαίνει να χύνεις αίμα». Η αλήθεια αυτή διαχέεται στους αιώνες, καθώς ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος διακηρύσσει ότι η προσευχή είναι το ισχυρότερο όπλο, ικανό να ανατρέψει τα πάντα: «Προσευχή ἐστιν ὅπλον μέγιστον, θησαυρός ἀνελλιπής, πλοῦτος μηδέποτε κενούμενος... λιμήν ἀχείμαστος, ἀσφάλεια ἀσάλευτος». Όταν ο κόσμος γύρω μας καταρρέει, η προσευχή κρατά όρθια την ψυχή του ανθρώπου, θυμίζοντάς μας ότι το τελικό νικηφόρο όπλο απέναντι στο σκοτάδι είναι η κοινωνία με το Φως και το Φως αυτό είναι ο Χριστός : «Ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου» [( Κατά Ιων.8.12) (Από τις Κατηχήσεις μας)].

 

La prière pour ceux qui souffrent est une attitude spirituelle. Cette attitude n'est pas de l'inaction, mais la plus grande énergie d'amour possible. Selon Saint Silouane l'Athonite, prier pour le monde qui souffre est un acte sacrificiel, une participation à la douleur de l'autre : « Prier pour les hommes, c'est verser son sang ». Cette vérité traverse les siècles, alors que Saint Jean Chrysostome proclame que la prière est l'arme la plus puissante, capable de tout renverser : « La prière est une arme immense, un trésor inépuisable, une richesse qui ne se vide jamais... un port sans tempête, une sécurité inébranlable ». Quand le monde s'effondre autour de nous, la prière maintient l'âme humaine debout, nous rappelant que l'arme victorieuse ultime face aux ténèbres est la communion avec la Lumière et cette Lumière c’est le Christ : « Je suis la lumière du monde »  [(Jean 8:12), (Extrait de nos catéchismes)].